หลังจากที่เริ่มมีประสบการณ์ในการชงกาแฟมากขึ้น (ต่อจากคราวที่แล้ว)

ก็มาถึงจุดที่ว่า เราจะรู้ได้อย่างไรว่ากาแฟเราอร่อย กาแฟของเราดีพอหรือยัง

หากคุณทำร้านกาแฟโดยที่มีกาแฟอยู่เพียงตัวหรือ2ตัว คุณก็เทสกาแฟได้แค่นั้น

ทำให้ดีสุดๆก็ได้แค่นั้น เปรียบเสมือนกบที่อยู่ในกะลา ไม่สามารถหาข้อเปรียบเทียบจุดดีจุดด้อยของกาแฟเราได้เลย

Cupping คือการเทส, ชิมกาแฟ ต่างๆ เพื่อให้รู้รสชาติ, คาเเรคเตอร์ และจุดดี จุดด้อยของกาแฟตัวนั้นๆ เมื่อเปรียบเทียบกับตัวอื่นๆ

หรือในกระบวนการทำ โปรไฟล์ ของคนคั่วกาแฟ ที่จะหาจุดที่ดีที่สุดของกาแฟตัวที่เขาคั่ว ว่าจะทำอย่างไรในขั้นตอนไหน ที่จะได้ผลลัพธ์ที่เขาชอบที่สุด

ผมรอคอย เฝ้าติดตามว่าเมื่อไรน๊า จะมีการเปิดสอน Cupping สักที

แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่คุณบุ๊ง แห่ง Bangkokespressolab เปิดสอน

คุณบุ๊ง แห่ง Bangkok Espresso Lab (BEL) กำลังอธิบายวิธีการ Cupping

กาแฟที่ดื่มในวันนั้น หลากหลายมาก ทั้งรสชาติ, กลิ่น, วิธีการการชงกาแฟในแบบต่างๆ

เป็นการเปิดโลกทัศน์เกี่ยวกับกาแฟได้ดีมาก

เข้าใจเลยว่า กาแฟที่ดีและไม่ดีต้องสังเกตอย่างไร

(หากไม่ลืม ครั้งต่อๆไป จะมาอธิบายให้ฟังกันอย่างง่ายๆนะครับ)

เหล่าผู้เข้าอบรมและครูในวันนั้น(เพื่อนในวันนี้)

และสามารถนำประโยชน์ที่ได้จากการอบรมครั้งนี้ มาปรับใช้ในร้านเพื่อทำกาแฟให้ดียิ่งๆ ขึ้น

สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่ลูกค้าไม่รู้ แต่ก็สังเกตเห็นได้

หลายคนที่เป็นลูกค้าประจำ ดื่มแล้วพบว่า กาแฟถ้วยนี้แตกต่าง จากเมื่อก่อนมาก อร่อยขึ้น

ซึ่งทำให้ผมมีกำลังใจ และคิดว่าไม่เสียแรงที่ต้องออกไปเสาะแสวงหาความรู้ใหม่ๆมาทำกาแฟของเราให้ดีขึ้นไปอีก

การทำร้านกาแฟก็แค่นี้ละครับ

หลายๆคนมักจะตั้งคำถามกับผมว่า กำไรอยู่ที่ไหน ทำไมต้องลงทุนถึงขนาดนี้

ผมตอบว่า กำไรของคนทำกาแฟอยู่ที่ “รอยยิ้มของลูกค้า” หากทำกาแฟให้ลูกค้าดื่มแล้ว ลูกค้ามีความสุขกับกาแฟถ้วยนั้น

ผมก็ถือว่าผมทำงานประสบผลสำเร็จแล้ว

ส่วนเงินทอง คือสิ่งหล่อเลี้ยงให้ธุรกิจเดินหน้าไปได้ และเป็นกำลังใจให้คนทำกาแฟมีแรงใจ ที่จะดั้นด้นเสาะแสวงหาความรู้ และประสบการณ์ให้เชี่ยวชาญมากขึ้นกว่านี้ เพื่อสร้างรอยยิ้มของคุณ(ลูกค้า)ให้กว้างขึ้น

และสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากเราไม่เดินหน้าหาครู ดังคำที่ว่า “อายครู บ่รู้วิชา”

ครูที่เก่งยังมีอีกเยอะ วันหลังผมจะมาเล่าเพิ่มเติมให้ฟังว่าเป็นอย่างไร

ทุกวันนี้ผมยังรำลึกถึงครูทุกท่านตลอดมา และผมพบว่าเมื่อไร ที่เราอับจนหนทาง ไม่สามารถแก้ปัญหาในบางเรื่องได้ ให้เรากลับมาตั้งสติรำลึกถึงต้นเหตุแห่งปัญหาที่แท้จริง ตามแนวทางที่ได้จากครูท่านต่างๆเคยสอนมาแล้วไซ้ เราจะพบทางออกทุกครั้งไป