หายไปไหน…งูเข้าร้าน

ช่วงที่ผ่านมาไม่ค่อยจะว่าง เลยไม่ได้อัพบล็อค จึงมีแฟนๆบ่นมาว่า หมดมุขแล้วหรือไร ที่จริงก็ยังมีอีกเยอะครับ แต่สถานการณ์บ้านเมืองยังไม่สงบ(เกี่ยวไหมว่ะ) และโดยส่วนตัวมีภาระกิจหลายอย่าง อย่างหนึ่งคือ ไปดูแลเพื่อนๆที่เคยอบรมกาแฟเบี้องต้นกับผม และเปิดร้านแล้วมีปัญหาให้ผมเข้าไปปรับให้ ซึ่งมีหลายๆร้านประสบปัญหาคล้ายกัน ส่วนใหญ่ที่พบคือ กาแฟไม่หอม ไม่เข้ม มีกลิ่นแปลกๆ รสชาติจืด ทั้งๆที่ใช้กาแฟคั่วเข้ม (DarkRoast)

สาเหตุหลักๆที่พบ คือ การใช้กาแฟที่ไม่ได้คุณภาพ กาแฟเก่า เพราะเน้นต้นทุนถูก จึงทำให้กาแฟไม่อร่อย เหม็นหืน เหม็นอับประการที่สองคือ ไม่ล้างเครื่องอย่างสม่ำเสมอ ทำให้มีคราบกาแฟเก่าตกค้าง ก้านสตีมใช้ สตีมนมแล้วไม่ทำความสะอาดทันที ทำให้มีคราบนมเก่า และการไม่ใส่ใจในพื้นฐานการชงกาแฟที่ดี

เรื่องเหล่านี้สามารถแก้ได้ไม่ยาก ถ้าอยากแก้ไข การเปลี่ยนมาใช้กาแฟที่สดใหม่จริงๆ และยอมจ่ายเพิ่มขึ้นอีกนิด ผมว่าคุ้มกับการลงทุนและผลตอบรับของลูกค้า สมมุติว่าคุณใช้กาแฟกิโลละ 250 บาท ถามว่าต้นทุนต่อแก้วเท่าไร ต้นทุนในเชิงตัวเลขอยู่ที่แก้วละ 2.5 บาท สำหรับ Espresso 1ช๊อต แต่ลูกค้าดื่มแล้ว ไม่ประทับใจ ไม่อร่อย ลูกค้าก็ไม่กลับมาดื่มอีก อย่างนี้ผมว่าขาดทุนทางการค้าแล้ว เอาง่ายๆครับ ผมเคยคุยกับผู้เรียนของผมคนหนึ่ง อย่างตรงไปตรงมา เขาบอกว่า รู้ ว่ากาแฟของเขาไม่อร่อย ขนาดเจ้าของร้านยังไม่ชอบดื่มเลย หรือหากจะดื่มก็ชงแบบเน้นนมข้นหวานให้หวานมันมากๆ เพื่อกลบรสชาติที่แท้จริงของกาแฟไว้ แล้วอย่างงี้จะให้ธุรกิจกาแฟขอเขารุ่งได้อย่างไร แต่พอเปลี่ยนเป็นกาแฟตัวใหม่ และเข้าอบรมความรู้ให้เข้าใจในการทำEspresso ให้ถูกต้อง ก็สามารถทำได้ดีขึ้น อย่างน้อยตัวเองก็Happy กับกาแฟของตนมากขึ้น ผมว่าแค่นี้ก็สามารถขยายขอบเขตกาแฟของเขาได้มากขึ้นแล้ว ซึ่งแน่นอนการจะให้เป็นเช่นนี้ได้ก็ต้องปรับเปลี่ยนอะไรมากอยู่ แต่สิ่งต่างๆถึงแม้จะเปลี่ยนให้ดีขึ้น ใช้กาแฟกิโลละเป็นพัน ก็ไม่สำคัญเท่ากับการปรับเปลี่ยนทัศนคติของตนเองที่มีต่อธุรกิจนี้

เมื่อวานได้ฤกษ์ดีขึ้นป้ายหน้าร้านใหม่ ก็มีเหตุการณ์น่าตื่นเต้นอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกช่างติดตั้งป้ายสวมวิญญาณเฉินหลง+จาพนม ปีนตึกติดป้ายไม่ใช้สแตนอิน ไม่มีสลิง โดดไปโดดมาเกือบพลาดตกตึก ผมเองตอนดูเขาติดตั้งก็เผลอคิดไปว่า ถ้ามันตกลงมา ตรูจะทำไงดีเนี่ย พอสิ้นความคิด เหมือนมันได้ยินเลยก้าวพลาดตกลงมาดีนะที่มีป้ายร้านข้างๆให้มันเกาะได้ทัน ไม่งั้น…ไม่อยากจะคิดเล้ย

พอหายใจหายคอได้โล่งแล้ว ก็ได้เวลาเปิดร้าน ระหว่างนั้นลูกน้องวิ่งจากขั้นบน หน้าตื่นมา บอกว่า พี่เขตมีงูอยู่ข้างบน ไอ้กระผมถึงแม้จะแอบเจ้าชู้อยู่บ้างก็ไม่น่าจะมีใครเห็นหัวงูได้อย่างชัดเจนน๊า….

มีงูอยู่บนบ้านค่ะ

เอ้าแล้วไป           ฮ่ะอะไรนะ ตายละหว่า งูอะไรมันถึงทะเล้นไปอยู่บนตึกชั้น 3 ได้ กลางเมืองแท้ๆ

แล้วก็คว้ากล้องรีบขึ้นไปถ่ายให้เห็นกะตา

จึงพบว่ามันเป็นงูเขียวอยู่ใต้ตู้กับข้าว จึงโทรหาเพื่อนที่เป็นพวกมูลนิธิฯ ให้หาคนมาจับไปที

สักครู่ได้รถของมูลนิธิฯ มาจอดหน้าร้าน ว.๒ ว.๘ ตู๊ดๆ พร้อมปฎิบัติการแล้วครับ งูอยู่ไหนครับ ผมรีบเก็บงูบนหัวแล้วพาเจ้าหน้าที่ไปจับงูทันที

เมื่อเหตุการณ์สงบลง จับงูได้แล้ว และนำไปปล่อย ก็มีหลายคนวิภาควิจารณ์ไปต่างๆนานา เช่นถามหาบ้านเลขที่มั่งล่ะ (ขาดไม่ได้) สถานการณ์บ้านเมือง รัฐบาลจะอยู่หรือไป แต่มีลูกค้าคนหนึ่งผู้เป็นกูรูด้านสัตว์จำพวกนี้ได้บอกว่า งูนี้คือ งูเขียวพระอินทร์ เป็นต้นกำเนิดตำนาน ตับแก่ งูเขียวกินตับตุ๊กแก

มีเรื่องเล่าว่า เมื่อตุ๊กแกมีอายุมากขึ้น มันจะร้องบอกชาวบ้านว่า ตับแก่ ตับแก่ เรียกให้งูนี้มากิน แต่ในความเป็นจริงงูไม่ได้กินแค่ตับตุ๊กแก แต่กินตุ๊กแกทั้งตัว และเป็นงูที่ไม่มีพิษ (ตรู จะรู้ได้ไง งูก็คืองู กลัวไว้ก่อน)

ว่าแล้วเจ้าเพื่อนรักก็มาทักทาย ว่าเป็นไงจับงูได้ไหม เลยบอกไปว่าได้แต่ตัวเล็ก ตัวใหญ่ยังอยู่ ฮา