วันนี้ได้รับเมล์จากเพื่อนสนิทคนหนึ่งส่งมา พร้อมคลิปYouTube เป็นคลิปรายการ Good Morning America ในคลิปนั้น มีบางอย่างสะกดผมให้ตกอยู่ในภวังค์ความตื่นเต้น, มหัศจรรย์และหลงรักสาวน้อยมหัศจรรย์คนนี้ ขึ้นมาในทันที Charice Pempengco คือชื่อของเธอ แม้ใครจะมีสาวน้อยมหัศจรรย์คนใดมาก่อน ผมไม่รู้ รู้แต่ว่านี้ล่ะของจริง

สาวน้อยคนนี้เป็นชาวPhilippine อายุเพียง 16 ปี จากเด็กที่โตมาจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบ ในขณะที่เธอยังเล็กมาก พ่อทะเลาะกับแม่จนเกือบฆ่า แม่ของเธอต่อหน้า เมื่อเหตุการณ์ผ่านพ้นไป เธอยังคงอยู่กับแม่มาตลอด ด้วยฐานะที่ยากจน เธอเริ่มประกวดร้องเพลงเมื่อ 7 ขวบ เพื่อจะนำเงินที่ชนะการประกวดมาให้แม่ และเธอก็ชนะมาเรื่อย จนกระทั่งด้วยเทคโนโลยี่ของYouTube มีคนนำคลิปการร้องเพลงของเธอเผยแพร่ จึงทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้น มีคนเข้าเยี่ยมชมคลิปเป็นแสน เคยไปออกรายการประกวดในเกาหลีใต้ และดังข้ามมายังสหรัฐ จนได้ออกรายการมากมาย หนึ่งในนั้นคือรายการของเจ้ใหญ่ Oprah Winfrey ด้วยน้ำเสียงอันมหัศจรรย์และทรงพลังของเธอทำให้ ป้าOprah ชื่นชมเป็นนักหนา พาไปรู้จักกับProducer มือทองของวงการเพลง นั้นคือ David Foster ผู้เป็นเสมือนคนเจียระไนเพชรที่เก่งมากๆ (ผมเองก็ชื่นชมเฮียแกมากๆ) นักร้องที่เฮียแกปั้นมา มีอาทิเช่น Michael Buble’ หนุ่มโรแมนติกของสาวๆหลายคน, Andrea Bocelli พ่อบอดเสียงพระเจ้า, Celine Dion เจ้าแม่Diva, Boyz II Men, The Corrs , Whitney Houston, Chicago, Barbra Streisand, Kenny Rogers, Michael Jackson,  Madonna และอื่นๆอีกมากมาย (โห.. เหนื่อย –” นี่ยังไม่หมดนะท่าน) และเป็นเจ้าของรางวัลแกรมมี่กว่า 15 รางวัล (สงสัยวันหลังเอาแต่เรื่อง ของพ่อคนนี้ก็ดีนะ) 

ซึ่งเมื่อทั้งคู่พบกัน แน่นอนว่าเราในฐานะแฟนเพลงตัวยงของเฮียDavid Foster นอนรอฟังผลงานเพชรอีกหนึ่งผลงานได้เลย ที่จริงก็มีแล้วล่ะในชื่อ ผลงานรวมฮิตกะเพื่อนผ่องน้องพี่ Hitman: David Foster and Friends (2008)

อ้าวแล้ววันนี้ พี่หมีใหญ่ไม่เขียนเรื่องกาแฟ รึเฮีย!!?? อืมก็กำลังจะเข้าเรื่องอยู่แล้วล่ะครับ เรื่องก็มีอยู่ว่า หลังจากที่ผมดื่มด่ำเป็นกับพลังเสียงร้องของ Charice ทำให้ผมได้คิดถึงเรื่องบางเรื่อง เรื่องแรกคือ “ความมุ่งมั่น” ความมุ่งมั่นของเธอที่จะเอาดีในสายงานนี้ โดยมีIdol ในดวงใจคือ Celine Dion เป็นแรงผลักดันให้เธอฝึกร้องเพลง ให้ได้พลังเสียงเช่นเดียวกับ Idol ของเธอ ผมอยากให้คนทำงานไม่ว่าอาชีพอะไร ขอให้ค้นหา Idol ของเราให้เจอ เพื่อที่ว่า เราจะได้มีเป้าหมายการทำงาน ให้ได้อย่างเขา และหากสามารถทำได้ดีกว่า ย่อมจะเป็นผลดีมากขึ้นเท่านั้น ในวงการกาแฟผมเองก็ถือว่าพึ่งจะเริ่มต้น แน่นอนผมก็มีIdol ในวงการกาแฟอยู่หลายคน พวกเขาเหล่านั้นเป็นเสมือนจุดหมายที่เราอยากเป็น และอยากไปให้ถึง.

ข้อคิดเรื่องที่สองคือ หากเปรียบ Charice เป็นดั่งเมล็ดกาแฟที่ดี เธอย่อมต้องการRoasterที่ดีและรู้ว่าจะคั่วเธอ(กาแฟนะ ไม่ใช่คั่วแบบที่คุณกำลังคิด อิอิ) ในอุณหภูมิแค่ไหน และต้องการบาริสต้าที่เข้าใจเธอ ว่าควรบดเธอให้ละเอียดแค่ไหน และจะชงเธอออกมาให้อร่อยได้อย่างไร ซึ่งก็เปรียบเช่น เฮียDavid Foster ว่าจะปรุงเธออย่างไรให้ดีขึ้นไปอีก

และแน่นอนว่าหาก เราได้เมล็ดกาแฟที่ไม่มีคุณภาพมาใช้ เชื่อไหมว่า เราแทบไม่อยากจะชงจะชิมเลย บาริสต้าที่ดีจึงจำเป็นต้องสรรหากาแฟดีๆ และต้องรู้ว่าเมล็ดกาแฟที่ดีเป็นอย่างไร เพื่อนำมาชงกาแฟ เสิร์ฟให้ลูกค้าได้ดื่มด่ำกับอรรถรสของกาแฟที่เราบรรจงทำให้ แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆก็ตามที

ส่วนเรื่องสุดท้ายก่อนจะไปชมคลิปกัน ซึ่งหามาให้ดู 4 คลิป นั่นคือ เด็กเดี๋ยวนี้เก่งๆกันทั้งนั้น มีโอกาสและสามารถขยายศักยภาพของตนเองได้มากมายหลายวิธี ดูอย่างกูรูกาแฟในเมืองไทยหลายๆคนที่ผมรู้จัก ล้วนแต่เด็กกว่าผมทั้งนั้นเลย กลายเป็นว่าผมดันเป็นผู้อาวุโสไปอย่างไม่ตั้งใจเลย (ไม่เด็กมั่งก็แล้วไป 555+)

คลิปแรกในรายการ Good Morning America น้องCharice กะเฮีย David Foster มีหลายเพลงและพูดคุย Interview

ในรายการของป้า Oprah Winfrey เมื่อ SEPT. 9, 2008 เขาเรียกว่าอะไรหน่า อ้อ A Dream Comes True ไงล่ะ

ส่วนคลิปนี้เป็นตอนที่หลังจากออกรายการของป้าOPRAH แล้วป้าทำเซอร์ไพรส์ให้ Charice ได้คุยกะCeline Dion ซึ่ง Celine ได้เอ่ยปากชวนเป็นนักร้องรับเชิญในคอนเสิร์ทที่Madison Square Garden (ดูแล้วขนแขน stand up) ในเพลง Because you Loved Me ร้องให้คุณแม่ที่มาให้กำลังใจข้างเวที สุดยอด!

และคลิปสุดท้ายนี้ ขอให้เป็นของขวัญวันเกิดแฟน ของหมีใหญ่ก็แล้วกันนะครับ(ขอ Sweet หน่อยนะ กิ๊ก กิ๊ก)

ชอบ ไม่ชอบก็บอกกันได้เด้อ ข้อยจะได้มีแรงหาเรื่องมาโม้ใหม่ กิ๊ก กิ๊ก

วันนี้เป็นวันที่ทุกคนทั่วโลกต่างตั้งตารอดูการเปิดมหกรรมกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมวลมนุษยชาติ
โอลิมปิก เกมส์ ที่ประเทศจีน 08-08-08

ฤกษ์ผานาที หลายๆคนให้ความสำคัญไม่มากก็น้อย
ก่อนทำการสิ่งใด ก็ต้องดูฤกษ์ยาม เพื่อสร้างความมั่นใจ ว่างานที่จะกระทำลงไปนั้นต้องประสบความสำเร็จ ตัวเลขและโชคลางได้ถูกนำมาใช้ในวาระต่างๆ ตัวเลขที่คนไทยนิยมและถือเป็นเลขมงคล มีความหมายที่ดี ก็คือเลข 9 ซึ่งพ้องกับคำว่าก้าวหน้า

สำหรับคนจีนที่ทำการค้าจะชอบเลข 8 ที่สุด เพราะ 8 ในภาษากวางตุ้งไปพ้องกับคำที่มีความหมายว่า ร่ำรวย มั่งมี และยังหมายถึง 8 เซียน หรือโป๊ยเซียน ที่คอยดูแล ปกป้องรักษา ประจวบเหมาะที่วาระการจัดกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้ เกิดขึ้นในปี 2008 อีกด้วย ยิ่งลงล็อกเข้าไปใหญ่ (เฮง เฮง เฮง)

เรื่องเหล่านี้จึงเป็นความเชื่อของแต่ละบุคคล มิอาจจะไปขัดความเชื่อนั้นได้ ใครทำแล้วสบายใจ มีกำลังใจ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จไปแล้วกว่าครึ่ง

แต่ผมถูกสั่งสอนมาตั้งแต่ยังเด็กจากคุณปู่ และหลวงพ่อใหญ่ เจ้าอาวาสวัดสุทธจินดา ที่โคราช ซึ่งเป็นพระอุปัชฌาย์ครั้งที่ผมบวช
ท่านสอนเสมอว่า ทุกวันเป็นฤกษ์ดีทั้งนั้นหากเราจะประกอบกรรมดี เราต้องเลือกวันในการทำดีด้วยรึ
จึงมีพุทธวจนะที่ว่า
“ความสะดวกคือฤกษ์ดี”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ก็พาลให้คิดถึงเรื่อง ตี๋ใหญ่ ที่เป็นทีวีซีรี่ย์เมื่อนานมาแล้ว
อ้ายตี๋ อย่าทำให้ชาวบ้านเค้าเดือดร้อน
จำได้ว่า ก่อนกลุ่มโจรตี๋ใหญ่จะออกปล้น ก็ต้องดูฤกษ์เหมือนกัน
วันที่ตี๋ใหญ่เกิดก็เกิดภายใต้ฤกษ์ดาวโจร
แต่อย่างว่าล่ะครับ ฤกษ์ที่กระทำมิใช่ฤกษ์ของการกระทำความดี ทำให้ต้องมีชะตากรรมเช่นนี้ โจรตี๋ใหญ่

แต่แน่นอนภายใต้จิตสำนึกของผม ผมก็คิดว่า ดวงดาวและสิ่งแวดล้อมต่างๆย่อมส่งต่อ สิ่งต่างๆแน่นอน ไม่มากก็น้อย
เช่นช่วงเวลาใด ปลาถึงผสมพันธุ์ ดอกไม้จะบาน
แต่อย่างที่กริ่นไว้ว่า หากเราจะก่อกรรมดี เวลาใดก็ดีหมด ไม่มีเสีย

08-08-08
จึงเป็นตัวเลขมงคลสำหรับวันเปิดกีฬาโอลิมปิกนี้
ผมก็พลอยตื้นเต้นไปด้วย ช่วง2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมก็ยุ่งอยู่ 2-3 เรื่อง
เรื่องหนึ่งในนั้นก็คือ การทำเว็บไซด์ www.tedycoffee.com ให้เสร็จโดยเร็ว แต่ติดตรงที่มีผมเพียงคนเดียวที่ทำเรื่องเนื้อหา และถ่ายภาพ อ้อ!มีเมียให้กำลังใจ มีน้องสาวเป็นเว็บมาร์ทเตอร์ให้
ไอ้การคิดและเขียน เรื่องต่างๆที่เราต้องการสื่อออกมาดั่งใจเรานั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ยิ่งเป็นเรื่องของเว็บไซด์ ผมเองยิ่งไม่ค่อยมีความรู้อะไร
มีแต่ความตั้งใจจริงที่จะพยายามให้เว็บไซด์ของเรามีสาระ มีคุณภาพ และอยากให้เป็นที่ถูกใจของทุกๆคน ตามรอยเพื่อนๆพี่ๆในวงการกาแฟที่มีเว็บไซด์กัน
ไปๆมาๆ เลยเป็นเรื่องวนไปก็วนมา ทำเสร็จแล้วแก้ แก้แล้วแก้อีก (ชักเหนื่อย)

และจากเหตุการณ์ในวันนี้ วันที่ 08-08-08 อันเป็นวันที่ดี
ผมจึงปรึกษากับน้องสาว อยากให้เว็บได้เปิดตัวในวันนี้
เหตุผลของผมช่างแสนง่ายดาย คือ จำง่ายดี
เอ๋ เว็บTeddyCoffee เปิดตัววันไหนน้า ก็วันที่08-08-08 ไงล่ะ
เห็นไหม จำง่ายดีออก

ผมถือโอกาสนี้ ขอเชิญชวนเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ ได้เข้าไปเยี่ยมชมเว็บไซด์ของผม
ชอบ ไม่ชอบอย่างไร อยากให้เพิ่มเติมสิ่งไหน ที่จะก่อให้เกิดประโยชน์แก่วงการกาแฟอินดี้บ้านเรา
ผมขอน้อมรับได้ด้วยความยินดียิ่ง
ขอบคุณมากครับ

www.teddycoffee.com

หลังจากที่เริ่มมีประสบการณ์ในการชงกาแฟมากขึ้น (ต่อจากคราวที่แล้ว)

ก็มาถึงจุดที่ว่า เราจะรู้ได้อย่างไรว่ากาแฟเราอร่อย กาแฟของเราดีพอหรือยัง

หากคุณทำร้านกาแฟโดยที่มีกาแฟอยู่เพียงตัวหรือ2ตัว คุณก็เทสกาแฟได้แค่นั้น

ทำให้ดีสุดๆก็ได้แค่นั้น เปรียบเสมือนกบที่อยู่ในกะลา ไม่สามารถหาข้อเปรียบเทียบจุดดีจุดด้อยของกาแฟเราได้เลย

Cupping คือการเทส, ชิมกาแฟ ต่างๆ เพื่อให้รู้รสชาติ, คาเเรคเตอร์ และจุดดี จุดด้อยของกาแฟตัวนั้นๆ เมื่อเปรียบเทียบกับตัวอื่นๆ

หรือในกระบวนการทำ โปรไฟล์ ของคนคั่วกาแฟ ที่จะหาจุดที่ดีที่สุดของกาแฟตัวที่เขาคั่ว ว่าจะทำอย่างไรในขั้นตอนไหน ที่จะได้ผลลัพธ์ที่เขาชอบที่สุด

ผมรอคอย เฝ้าติดตามว่าเมื่อไรน๊า จะมีการเปิดสอน Cupping สักที

แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่คุณบุ๊ง แห่ง Bangkokespressolab เปิดสอน

คุณบุ๊ง แห่ง Bangkok Espresso Lab (BEL) กำลังอธิบายวิธีการ Cupping

กาแฟที่ดื่มในวันนั้น หลากหลายมาก ทั้งรสชาติ, กลิ่น, วิธีการการชงกาแฟในแบบต่างๆ

เป็นการเปิดโลกทัศน์เกี่ยวกับกาแฟได้ดีมาก

เข้าใจเลยว่า กาแฟที่ดีและไม่ดีต้องสังเกตอย่างไร

(หากไม่ลืม ครั้งต่อๆไป จะมาอธิบายให้ฟังกันอย่างง่ายๆนะครับ)

เหล่าผู้เข้าอบรมและครูในวันนั้น(เพื่อนในวันนี้)

และสามารถนำประโยชน์ที่ได้จากการอบรมครั้งนี้ มาปรับใช้ในร้านเพื่อทำกาแฟให้ดียิ่งๆ ขึ้น

สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่ลูกค้าไม่รู้ แต่ก็สังเกตเห็นได้

หลายคนที่เป็นลูกค้าประจำ ดื่มแล้วพบว่า กาแฟถ้วยนี้แตกต่าง จากเมื่อก่อนมาก อร่อยขึ้น

ซึ่งทำให้ผมมีกำลังใจ และคิดว่าไม่เสียแรงที่ต้องออกไปเสาะแสวงหาความรู้ใหม่ๆมาทำกาแฟของเราให้ดีขึ้นไปอีก

การทำร้านกาแฟก็แค่นี้ละครับ

หลายๆคนมักจะตั้งคำถามกับผมว่า กำไรอยู่ที่ไหน ทำไมต้องลงทุนถึงขนาดนี้

ผมตอบว่า กำไรของคนทำกาแฟอยู่ที่ “รอยยิ้มของลูกค้า” หากทำกาแฟให้ลูกค้าดื่มแล้ว ลูกค้ามีความสุขกับกาแฟถ้วยนั้น

ผมก็ถือว่าผมทำงานประสบผลสำเร็จแล้ว

ส่วนเงินทอง คือสิ่งหล่อเลี้ยงให้ธุรกิจเดินหน้าไปได้ และเป็นกำลังใจให้คนทำกาแฟมีแรงใจ ที่จะดั้นด้นเสาะแสวงหาความรู้ และประสบการณ์ให้เชี่ยวชาญมากขึ้นกว่านี้ เพื่อสร้างรอยยิ้มของคุณ(ลูกค้า)ให้กว้างขึ้น

และสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากเราไม่เดินหน้าหาครู ดังคำที่ว่า “อายครู บ่รู้วิชา”

ครูที่เก่งยังมีอีกเยอะ วันหลังผมจะมาเล่าเพิ่มเติมให้ฟังว่าเป็นอย่างไร

ทุกวันนี้ผมยังรำลึกถึงครูทุกท่านตลอดมา และผมพบว่าเมื่อไร ที่เราอับจนหนทาง ไม่สามารถแก้ปัญหาในบางเรื่องได้ ให้เรากลับมาตั้งสติรำลึกถึงต้นเหตุแห่งปัญหาที่แท้จริง ตามแนวทางที่ได้จากครูท่านต่างๆเคยสอนมาแล้วไซ้ เราจะพบทางออกทุกครั้งไป

“ไหว้ครู” เป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่ง ที่ไทยเราได้รับอิทธิพลมาจากอินเดีย เป็นการรำลึกถึงพระคุณของผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ให้แก่เรา เราผู้ซึ่งเป็นศิษย์ และในความคิดของบุคคลทั่วไป เราคิดกันแค่เป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่ง ในวันไหว้ครู ซึ่งส่วนใหญ่คิดว่ามีแค่วันเดียวในหนึ่งปี ที่ร้ายไปกว่านั้น เรามักคิดแต่ว่าเป็นเรื่องของ เด็กนักเรียน กันเสียด้วยซ้ำไป พอจบจากสถาบันการศึกษาแล้ว เราคิดเรื่องเช่นนี้กันน้อยลง

เมื่อครั้งที่ผมเรียนอยู่ที่คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จะมีพิธีไหว้ครู โดยเชิญพ่อครูมาทำพิธีไหว้ครูแบบล้านนา ในบทอัญเชิญครู พ่อครูจะเชิญเทพยดา ทั่วทั้งจักรวาลให้ลงมาร่วมในพิธี ซึ่งขณะนั้นผมไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงต้องอัญเชิญอะไรมามากมายขนาดนี้ พูดง่ายๆคือ เชิญมาหมด ไม่ว่าจะเป็นก้อนหิน, ต้นไม้, แม่น้ำ,สายลมแสงแดด ฯลฯ เพราะในความคิดของผม ครูก็คือครู ครูที่เป็นมนุษย์ ผู้มีเลือดเนื้อ ไม่เคยรู้จักครูที่เป็น ต้นไม้ใบหญ้า

แต่ในครั้งนั้น ความคิดผมได้ถูกเปิดออก โดยอาจารย์วิถี พานิชพันธ์ อาจารย์ในภาควิชาศิลปะไทย ที่ผมเรียนอยู่ ท่านบอกว่า “ในงานศิลปะ ทุกสิ่งในจักรวาล คือครูของเราทั้งหมด เพราะฉะนั้นเราถึงต้องไหว้ บูชาครูทั่วทั้งจักรวาล” ไม่ว่าสิ่งใด ล้วนเป็นครูของเราทั้งสิ้น เป็นอย่างไร ความผิดพลาด คือครู ความถูกต้องก็คือครู เราวาดรูปต้นไม้ ต้นไม้ก็คือครู สุนัขข้างถนนแถมเป็นขี้เรื้อน ก็เป็นครูเราได้ หากเราเห็นแล้วเกิดความคิดหนึ่งความคิดใด จากสิ่งนั้น

(ชักออกแนวปรัชญา มากไปหรือเปล่าหนอ แล้วมันเกี่ยวกับกาแฟหรือยังหนอ) (ใจเย็นๆถึงแล้วครับ)

เพราะฉะนั้น เมื่อเราเข้าใจแล้วว่าทุกสิ่งเป็นครูเราได้ กาแฟสักแก้ว ก็สามารถเป็นครูของเราได้เช่นกัน

ในเส้นทางของอาชีพคนขายกาแฟอย่างผม ผมยกให้ คุณเก๋ ร้อยตะวันเป็นครูคนแรกของผม ดั่งที่กล่าวไว้ในคราวที่แล้ว

(Latte Art ในช่วงเริ่มแรกของร้าน)

คนต่อมาคือ คุณอ๋า แห่ง BlueKoff ผู้ที่สอนวิชา และเทคนิคการทำEspresso ให้รู้จักอย่างถ่องแท้

จนสามารถเปิดร้านกาแฟเล็กๆที่ชื่อว่า Teddy Coffee ได้สำเร็จ ในการชงกาแฟ ผมจะใส่ใจ ในรายละเอียดและคุณภาพของกาแฟทุกแก้ว ก่อนจะเสิร์ฟให้ลูกค้า และกล้าบอกได้ว่า กาแฟทุกแก้วที่ส่งถึงมือลูกค้านั้น “my heart in your cup” จริงๆ แต่นั้นก็เป็นเพียงมุมมองของเราเอง ผู้ซึ่งทำกาแฟอยู่ในต่างจังหวัด

และเราเองก็อยากรู้ว่าในโลกของกาแฟนั้นกว้างใหญ่แค่ไหน การเดินทางไปในที่ต่างๆ ที่เกี่ยวกับกาแฟจึงเริ่มขึ้น(ตามทุนทรัพย์และเวลาอันพึงจะกระทำได้) บวกกับความต้องการที่อยากจะทำกาแฟให้ดีขึ้นไปอีก ครั้งหนึ่ง มีการอบรมที่สมาคมบาริสต้าแห่งประเทศไทยจัดขึ้น จำได้ว่าคอร์สที่ไปเรียน มีเวลาเพียงแค่ 3 ชั่งโมง ซึ่งในเวลาที่จำกัดเพียงเท่านั้น แต่กลับได้รับสิ่งที่เป็นประโยชน์มากมายกว่าที่คิดนัก

3ชั่วโมงในวันนั้น ผมได้ข้อคิดและจุดบกพร่องของตัวเองที่ต้องแก้ไขในการทำ Espresso และสตรีมนมให้ได้ดีขึ้นไปอีก ผมได้รู้จัก คุณวุฒิ Seat2cup, คุณตู๋ Espresso Man, คุณมดแดงไฟ (ซึ่งได้รู้ว่าเป็นรุ่นน้อง มช.เหมือนกัน) และคนอื่นๆอีกมากมาย

(คุณวุฒิกำลังสอนหมีใหญ่)

จากเทคนิคต่างๆ ที่ได้รับในการอบรมส่งผลให้ Latte Art ที่เคยพยายามทำมาตั้งนาน สามารถทำได้สำเร็จเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น เพราะเราเข้าใจในองค์ประกอบและเทคนิคต่างๆ ดีขึ้นนั่นเอง

วันนี้ขอพอแค่นี้ก่อนครับ เดี๋ยวค่อยมาต่อกัน ไหว้ครูยังไม่จบครับ ยังเหลืออีกเยอะ